പാതിവഴിയിലെവിടെയോ മറന്നു തുടങ്ങിയ
പഴമയുടെ നോവിന് ഇപ്പോഴും അതേ വേഗം
പുതിയ ചുവടുകള് പിഴയ്ക്കരുതെന്ന വാശി,
അതുതന്നെയാവാം ഈ മൗനത്തിനു പറയാനുള്ളതും
പരിഭവങ്ങള് ക്ക് അര് ത്ഥമില്ലാതെ പോകുമ്പോള് ,
സ്വപ്നങ്ങള് ക്ക് മതില് ക്കെട്ടുകള് തീര് ക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്
ഒന്നും സ്വന്തമായിരുന്നില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ്
അത് സത്യമായിത്തന്നെ നിലനിര് ത്തപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു ..
സ്നേഹമെന്ന വെളിച്ചം അണയാത്തിടത്തോളം
ഈ നിഴല് ദൂരത്തിനു മറയായി
ഓര് മ്മകളിലെ നല്ല നിമിഷങ്ങളെ
നെഞ്ചോടു ചേര് ത്തുവെക്കാം....
നാളെയുടെ നിത്യവസന്തത്തിനായ്....
