01/05/2011
ഇന്ന് മെയ് ദിനം... പാതി വഴിയിലെവിടെയോ മറന്നുവച്ച എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ വെറും കടലാസ് കഷണങ്ങള്ക്കുമപ്പുറം ആരെങ്കിലും ഒക്കെ അറിയണം എന്ന തോന്നലിനെ സാക്ഷാത്കരിക്കാനുള്ള എന്റെ ആദ്യ ശ്രമം.. അറിയില്ല ഇതു സത്യമാകുമോ ഇല്ലയോ എന്ന്...
ഞാന് പഠിച്ച അക്ഷരങ്ങളും ആശയങ്ങളും ഇപ്പോഴും എന്നിലെവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസം... ഒരു നല്ല തുടക്കത്തിനായുള്ള ശ്രമം, അതെനിക്ക് ലഭിച്ചു. തനിയെ നടക്കാന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങുമ്പോഴാണല്ലോ ഓര്മകള്ക്ക് സൗന്ദര്യമേരുന്നത്.. ചില ആത്മസംഘര്ഷങ്ങളിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് ....
എന്തിനുവേണ്ടി...? അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം മനസ്സില് തോന്നിയത്കൊണ്ട് ഇതുവരെ എഴുതിയതൊന്നും പുറം ലോകമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല . എന്തിനെന്ന ചോദ്യത്തിന് പ്രസക്തിയില്ലെന്നത് തന്നെ സത്യം. എങ്കിലും എനിക്കെഴുതേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.. നഷ്ടപ്പെട്ട പൂര്വകാല സ്മരണകളിലേക്ക് പോകുവാന് ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും മനസ് കൊതിക്കുന്നുവെങ്കിലും അത്തരം ഓര്മകളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുവാന് ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കും വിധം മനസിനെ പാകപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു ഇന്നു ഞാന് ....
നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ ദുഖമോ കാത്തിരുന്ന് കണ്ണുനീരില് കുതിര്ന്ന മനസ്സില് കാലം കോറിയിട്ട സന്തോഷമോ അല്ല എനിക്ക് പ്രേരണ തന്നത്.എവിടെക്കെന്നറിയാതെ പതിയെ നടന്നു നീങ്ങവേ കണ്ടു മുട്ടിയ മുഖങ്ങളിലെവിടെയോ ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ എന്റെ പ്രതിബിംബം..
ചിലപ്പോള് എന്റെ വെറും തോന്നലായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില് അവന്റെ വേദനകളില് എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ട വസന്തങ്ങള് ഒരു നിഴല്ക്കൂത്തിലെന്നപോലെ തിരിച്ചരിഞ്ഞതിനാലാവാം . അതിന്റെ തീക്ഷണതയില് ഉരുകുന്നത് ഞാനും ഒരിക്കല് ..അല്ലെങ്കില് ഓരോ നിമിഷവും ആ വേദന കടിച്ചമര്ത്തുന്നു എന്ന സത്യമായിരിക്കാം.. അതെ അവന് തന്നെയാണ് എന്റെ പ്രേരണ.... ഞാന് ഒരിക്കലും കാണരുതെന്നാഗ്രഹിച്ച എന്റെ പ്രതിബിംബം ....
No comments:
Post a Comment